Rozdział 3 - Klub

   Pod wieczór nas sprzęt został wzbogacony o różne ciekawe i znane nam już rzeczy. Nowe krótkofalówki, telefony, GPSy, broń, tak przede wszystkim broń. Ostrza, noże, pistolety. I wiele naboi.
  -Jaki jest plan? - powtórzył przełożony Clintona.
  -Wchodzimy do klubu, udajemy, że się bawimy. Lokalizujemy Emily. Odurzamy ją i uprowadzamy. - powtórzył po raz kolejny Rev.
  -Dokładnie! Teraz powodzenia wam życzę i widzimy się o 12 w nocy tutaj na placu, tak jak zaplanowaliśmy.
Wsiedliśmy do auta. Rev ubrany był w kratkowaną koszule i luźną koszulkę pod którą sprytnie schowane zostały rzeczy, które mogą być mu niezbędne. Jego spodnie jeansowe nie były stworzone z prawdziwego jeansu, a jedynie imitowały go. Tak na prawdę zostały przystosowane specjalnie z elastycznego materiału, by ułatwić mu bieg, czołganie czy wspinaczkę. Ja, zaś na sobie miałam karmelową spódniczkę z szerokim, zwiewnym dołem oraz białą koszulkę na grubych ramkach. Pod spódnicą ukryte były leginsy z metalo-podobnym materiałem, który tworzył ochraniacze, dzięki którym w razie czego nie powinnam się tak pokaleczyć. Prócz tego tak jak u Rev miałam schowane pod nią wszystkie gadżety, które będą mi potrzebne w akcji.
   Przejechaliśmy koło klubowego parkingu, ludzi w kolejce do wejścia było co nie miara. Nigdy nie mieliśmy czasu na imprezowanie, także słabo byliśmy obeznani w takich miejscówkach, jednak było widać, że klub Niallera nie jest jakąś zapchloną placówką. Auto zaparkowaliśmy ulice dalej.
   -Gotowe? - zapytał Rev. - pamiętasz co masz robić?
   -Zrobić wszystko, by nie zwrócić na siebie uwagi, tak pamiętam. A ty pamiętasz?
   -Dostać się do Emily, odurzyć ją i uprowadzić.
   -Później dajesz mi cynka i odpalam auto i misja wykonana.
Wysiedliśmy ze samochodu i ruszyliśmy w stronę wejścia. Kolejka była tak długa, że czekanie w niej zajęłoby nam wieczność i pewnie nigdy nie dostalibyśmy się do środka.
   -Podsadź mnie. - powiedział do mnie Rev, a ja schyliłam się przy bocznej ścianie budynku.
Sprawnie wskoczył mi na plecy, a z nich dostał się na niższe partie dachu.
   -Czysto. - zawołał. - teraz ty.
Oddaliłam się kawałek i biegiem naskoczyłam na ścianę, robiąc po niej parę kroków i wyciągając rękę do brata za którą on natychmiast złapał. Szybko wciągnął mnie na dach. Następnie naszym oczom okazało się ułatwienie w formie otwartego okna. Łatwiej być nie mogło. Prędko obydwoje wślizgnęliśmy się do środka.
   -Gdzie jesteśmy? - spytałam brata.

   -Chyba na pietrze.
   -Co wy tu robicie?! - nagle odezwał się czyjś głos.
   -Na prawdę przepraszamy, ale szukamy łazienki. - odpowiedziałam prędko, bez większego zastanowienia.
Trafiliśmy nieszczęśliwie na ciemnowłosego chłopaka, który rano rozmawiał z Harrym przed bramą ich siedziby. Facet przyjrzał nam się podejrzliwie, większość czasu koncentrując wzrok na mnie. Zaczęłam się denerwować, że mnie poznał, że Harry opowiedział mu o mnie. Przełknęłam głośno ślinę.
   -To nie ta strona. - odparł. - do kibla w tamtą stronę. I za dużo nie baraszkujcie, bo potem trzeba to sprzątać.
  -Nie ma sprawy, dzięki. - krzyknęłam i wraz z Rev popędziliśmy w wskazany przez chłopaka kierunek.
Zeszliśmy schodami na niższe piętro skąd dochodziła głośna muzyka. Wtopiliśmy się szybko w tłum i zaczęliśmy tańczyć.
   -O mały włosy. - powiedział Rev, a moje serce biło jak oszalałe.
   -Tyle nerwów ile my musimy przechodzić podczas jednej akcji, to chyba nikt nie przechodził przez całe życie.
   -Ale za to dzięki nam większość zabójców, oszustów trafia tam gdzie być powinni.
   -Właściwie to różnie trafiają Rev i to przez ciebie. Czasem jest to więzienie, a czasem co innego. Uważam, że nie powinieneś używać broni na lewo i prawo.
   -Ale tego nas nauczyli. Mamy zabijać, do tego byliśmy szkoleni.
   -Dobra może przełożymy tę rozmowę na inny dzień. - zakończyłam temat, ponieważ jakaś grupka młodzieży dziwnie nam się przyglądała. Pokazałam im gestem, że Rev jest pijany i nie mają nas słuchać, po czym uśmiechnęli się w odpowiedzi.
  Po około 20 minutach tańca usiadłam przy wolnym stoliku i czekałam, aż Rev przyniesie nam drinki. Szczerze podobała mi się atmosfera panująca na tej imprezie i żałowałam, że nie było mi dozwolone wcześniej przychodzić w takie miejsca. Rev już długo się nie pojawiał, więc zaczęłam go wypatrywać. Nagle w tłumie ujrzałam Harry'ego, moja szczęka zacisnęła się ze zdenerwowania. Miałam nadzieje, że nasze spojrzenia nie skrzyżują się. Jednak myliłam się, chłopak śmiał się rozmawiając z kumplami, i po chwili jego oczy wylądowały na mojej osobie. Jego uśmiech zrzedł z twarzy. W następnym momencie i czarnowłosy i reszta chłopaków spojrzeli na mnie. Harry wstał i ruszył w moją stronę, a ja zacisnęłam oczy. Usłyszałam jak krzesło na przeciwko mnie odsuwa się, skrzypiąc o podłogę. Poczułam jego oddech na mojej twarzy. Otwarłam oczy. Dopiero teraz zauważyłam na jego rękach parę tatuaży.
   -Cześć. - odezwałam się.
   -Cześć, co tutaj robisz? - zapytał zdenerwowany.
   -Ja na prawdę was nie śledzę, proszę nic mi nie rób. - zaczęłam się tłumaczyć błagalnie- Przyrzekam, że tego nie robię. Jestem tutaj czystym przypadkiem. Po prostu twój kumpel prowadzi zajebisty klub.
  -Skąd wiesz, że to mój kumpel? - spytał, nie spuszczając ze mnie wzroku.
  -Kurwa. - przeklęłam, a ręce zaczęły mi się trząść. Triumfalny uśmiech pojawił się na jego twarzy.
  -Masz 10 sekund na ucieczkę. - powiedział, wstając i wracając do swoich kolegów.
Przez chwile siedziałam na miejscu i patrzałam na niego i resztę. Obgadywali coś, co chwila patrząc się w moją stronę. Gdy ujrzałam przeładowywaną broń w ich rękach, szybko wstałam z miejsca. Spojrzeli na mnie i powoli ruszyli do mojego stolika. Gwałtowania wpadłam na Rev idącego z drinkami, przez co oby dwoje oberwaliśmy alkoholem zmieszanym z sokami.
   -Spierdalamy Rev, idą tutaj. - wrzasnęłam i chwyciłam brata za rękę.

Podoba Ci się jak pisze? Poleć moje opowiadanie znajomym, może i jego zainteresuje :)
Dziękuje Wam za wszystkie komentarze do poprzednich rozdziałów :))